Gierca której smutek przewierca.

(jeszcze w opracowaniu – ale jusz moszna sobie poczytać z błendami)

Uspokojony wnioskiem i oszczędnościami, z uśmiechem wyższości poczłapałem pyknąć w coś rozwojowego – wymagającego myślenia strategicznego, szybkości, refleksu i dojrzałego umysłu czyli PRODEUS wjechał na taśmę. Taka odmiana DOOM-a 93, która lubi sponiewierać w 2026. Jeśli pamiętasz jak VooDoo dowalało w Quaku fpsy, jeśli sapałeś w kineskopa z przygryzionym językiem, mlaszcząc w rytm eksplozji generowanej przez Sound Blastera to Prodeus też Cię wciągnie.

Wciągnie, i to jak pralka skarpetki – bo Prodeus to kulturalna gierka dla ludzi o wyrobionym poczuci ropierduchy i w dodatku słabości nie wybacza !!!

I żyłbym siebie w w spokoju i na luzie przekonany, o wyższości intelektualnej i kulturalnej moich gierek, gdyby nie chęć dokopania młodszemu pokoleniu i udowodnieniu, że kiedyś to było, „nie to co tera”, a takie grefe jak ten Zomboid posiada, w rzucie izometrycznym, wyglądającą jak retro wspomnienie z wakacji Ustka 97 i na pierwszy rzut oka przypominającej projekt ale nie Zomboid a studentów pierwszego roku ASP odpalający swoje prace na ZX Spectrum to sobie można głęboko … osadzić.

Czyli nie jest za pięknie, izometria zniekształca, grafika nie zachęca, pikseloza i plastikowość przypomina stare gry.

Więc po standardowym zwrocie do syna „potrzymaj mi piwo” i „gdzie świecisz? sobie czy mi świecisz?” zasiadłem do Zomboidka. I zaczęło się – bo Zomboidek to nie jakieś tam machanie na lewo i prawo łomem i oklepywanie stada trupszczaków nadciągających z każdego okolicznego krzaczka. Zombidek to nie jest przyjemna sztkownico-rąbanka w której idziesz i dzielisz razy po równo i czekając na sympatyczny chlupot rozbryzgiwanej krwi, przypalasz papierosa lub – wersja dla niepalących – siorbiesz łyka napoju.

Symulator umierania

Zomboidek to wredny symulator przetrwa… tfu.. symulator umierania. Dokładnie – bo wiadomo, że w Project Zomboid umrzesz. Ja na przykład już po pierwszych 6 minutach dowiedziałem się, że gra radośnie może skończyć się dość szybko. Wystarczy, że w łazience za ścianą będzie czatował na ciebie kuzyn, tej ładnej Pani z naprzeciwka, któremu teraz już dzień dobry nie powiesz, bo właśnie uwalił cię w szyję a krew, chlapiąc dookoła, ucieka z ciebie tak szybko, że zdążysz co najwyżej nabrudzić.

No i ktoś powiedziałby przeca to nic nowego – wiela takowych gierców, gdzie taką nierozsądność życiem przepłacisz. Ale Zombidek to nie tylko kolega w szafie, bo zomboidek to również całe stado innych funkcjonalności i potrzeb twojego ja. Więc – co oczywiste musisz jeść, ale nie wystarczy zjeść byle co, trzeb jeść odpowiednio – znaczy się zdrowo, a już samo zdobycie żarcia to często spory problem. Musisz spać i to nie byle gdzie – wyrko jest niezbędne, bo jakość snu była znośna inaczej się nie wyśpisz. Musisz uważać na różnego rodzaju zadrapania i skaleczenia – próba przeciśnięcia swojego tyłka przez wybite okno bez wcześniejszego usunięcia fragmentów szkła kończy się najczęściej ranami a jeśli źle je opatrzysz to radosnym zakażonkiem a jeśli nie łykniesz sobie antybiotyków to całkiem możliwe, że końcem gry.

W Zomboidku jest masa takich funkcjonalności:

  • biegniesz -> zmachałeś się -> osłabłeś -> dopadły cię zombiaki -> zmęczony nie masz siły -> zjedzony
  • schodzisz po schodach -> wywaliłeś się -> nogi połamane -> nie możesz chodzić -> dopadają cię zombiaki -> zjedzony
  • wchodzisz do auta -> auto nie odpala -> dopadają cię zombiaki -> zjedzony
  • niewyspany -> zmęczony -> osłabiony -> dopadają cię zombiaki-> zjedzony
  • zmarznięty -> przeziębiony -> spowolniony -> kaszląc przyciągasz zombiaki -> zjedzony
  • odczucie smutku -> depresja -> powolna postać -> no i wiadomo … zjedzony

Takich mechanik w PZ jest wiele, nic nie jest proste – każda radosna twórczość i działanie ma wiele elementów składowych, które trzeba spełnić aby się udało. Nie nawtykasz się jak dziki tylko dlatego, że wejdziesz do kuchni. Żarełko może być zepsute, zatrujesz się i wiadomo: 47 zombiaków lubi to, 240 jest zainteresowanych. No ale można znaleźć puszeczkę ! Dobrą, jadalną, nieotwartą. No właśnie: nie otwartą – czyli trzeba ją otworzyć a to oznacza, że potrzebujesz otwieracza do puszek, który jest w sąsiednim domu, albo winnym sąsiednim, albo w jeszcze innym. I niby masz puszeczkę, masz jedzonko ale znowu:

głodny -> słaby -> wolny -> zjedzony

Miejscówa to harówa

I tu kopara opada, szczena wytacza się z gęby i pozostaje zdziwiona gdzieś pod stołem, bo po pierwszym ogarnięciu, gdzie się znajdujemy i jak daleko możemy iść, pomysły aby gdzieś się wybrać na piechotkę zaczynają odjeżdżać jak peron Konfederacji. Bo dziewięćdziesiąt kilometrów kwadratowych wypchanych po korek zombiakami i realną zawartością oraz szacowane 400 kaemów razem z proceduralnymi przestrzeniami powoduje, że bez teleportacji słabo jest przebić się z jednego końca na drugi. No a teleportacji nie ma.

Pewnie są gierce o większej powierzchni – Death Stranding – 596 km, Just Cause 3 1033 km, The Crew 2 – 4950 km a o tytułach z w pełni proceduralnie generowanymi światami nie wspominam – ale tutaj to się czuje. Czuje się jak martwicze zapalenie ucha środkowego, jak otwarte złamanie kości udowej, jak połączenie Internetowe 2G – GPRS z prędkością pobierania mema powyżej 10 sekund . Bo gdy nagle zaświta ci we łbie pomysł – a pójdę sobie lasem i zobaczę co tam dalej jest – to może okazać się, że te dwie puszeczki co masz w torebce na zakupy oraz mała butelczyna picia to na długo nie wystarczą. A wiadomo – głodny -> zmęczony -> powolny-> zjedzony czyli jak zawsze.

Wyprawy w siną dal

Bo tu każda podróż to przygotowanie – jedzonko, pitku, spanko, kurteczka aby w tyłek nie wiało, coś na przeziębienie, na ból głowy (tak , tak, ból się tutaj odczuwa i jak zawsze: boli -> boli w chusteczkę -> spowolnienie -> nie można spać -> nie można walczyć -> zjedzony), na ból dupy, na na złamanie, na nerwowe załamanie. No i coś na napitalanie – bo przecież trzeba czymś lać te zombiaki, a jakoś takoś się składa, wszystko w tym radosnym świecie się kończy i zużywa: kilka razy pacniesz po łbie kilku śmierdzieli a już twój napierdalator się psuje i albo go naprawisz, albo wymienisz na nowy albo wiadomo: zjedzony.

Bo tu podroż może trwać i trwać, ciągnąć się i ciągnąć. To nie jest: ej wbijam się miedzy te drzewka i zobaczę co jest za zakrętem – bo możne minąć 10 minut realnego czasu jak będziecie przeciskać się przez kolejny przepiękny lasek a widoku żadnego budynku nie traficie – bo w sam raz wasza wyprawa okazuje się że jest jak tupanie na piechotę z Wrocławia do Wałbrzycha a nie która przebieraczka. Tak czasami głupawy pomysł: „zobaczę co tam dalej” kończy się na „ja pierdziele nie dam rady wrócić”.

Wiec człowiek zbiera i zbiera tego wszystkiego ile wlezie, aby zabrać ze sobą… a nie wróć, nie tak szybko, bo wszystko waży i ktoś to musi targać. Pomagają torebki, torby i torbunie, ale najlepiej to jednak mieć plecak bo to on, jako ten bohaterski Gandalf na białym koniu, robi rozpierduchę w ciężarze ekwipunku zmniejszając go aż o… znajdźcie, załóżcie i się dowiecie. Na pewno warto znaleźć plecak a już najlepiej wojskowy.

Zresztą do zbierania i taszczenia ze sobą jest masa rzeczy.

Rzeczy

No i tych rzeczy to jest multum, od noszonych na sobie ubrań i przydatnego wyposażenia po nic nie dające bzdurki – od skarpetek na zimę i ciepłych spodenek na dupę – tak w zimie jest zimno, w lecie gorąco – i wiadomo za zimno/za gorąca to zaraz coś tam -> coś tam -> zjedzony, po różnego rodzaju narzędzia, sprzęty, części, materiały. A wszystko może być zużyte, śmierdzące, może podnosić lub obniżać statystyki, może pomagać lub przeszkadzać. Każdy chodzący umarlak ma na sobie jakieś ciuszki, bardziej lub mniej zniszczone, a „kieszenie jak ocean” i w nich przydatne lub nie szpargały. To samo w domach, szkołach, budynkach, na basenach, schronach, leśniczówkach, sklepach, hotelach, magazynach, fabrykach i tak dalej i tak dalej.

Oporna grafika, do której mój skostniały umysł musiał się przyzwyczaić i którą po pewnym czasie nawet polubiłem, razem z tym głupawym, rzutem izometrycznym, skrywa wieczną listę nieskończoności na której znajduje się chyba wszystko. I człowiek by to wszystko chciał mieć, albo w swojej bazie – ale o tym za chwilę – albo po prosu przy sobie. I tu całe na biało wjeżdżają fury.

Samochody

Fury – małe, duże, żółte, czerwone i zielone, całe i rozwalone, zatankowane i nie, otwarte i zamknięte – czyli dowolność. Praktycznie niezbędne w poruszaniu się po świecie – ten pieprzony brak teleportów ! – przewożeniu sprzętów i jakichkolwiek wyprawach.

Oczywiście na pewno znajda się ekstremiści i zwolennicy pieszych wycieczek i to pewnie jeszcze na kolanach, ale dla normalnych graczy, o przeciętnym poczuci irytacji, samochód to podstawa. I to raczej jakiś furgonik a nie osobówka – bo do osobówki można mniej zapakować, a przecież mamy tyle do zabrania. Osobóweczka, a jeszcze lepiej jakiś terenówek lub pickup – bo te są bardziej wytrzymałe i lepiej jeżdżą… po zombiakach. Tak rozjeżdżanie zombiaków to całkiem ekscytująca zabawa – choć w niesprzyjających okolicznościach – awaria silnika lub kółko się zepsuło, autko się utknęło i wiadomo -> zjedzony.

Dlatego na wyprawy zawsze dobry sprzęcior w dobrej, sprawnej furce + części zapasowe. Tak, tak, bo nie dość, że aby wejść do samochodu i odpalić go potrzebujemy kluczyki (!) – choć można wybić szybę (hałas-> zombiaki -> zjedzony ), samochód musi być zatankowany (albo sami musimy przytaszczyć paliwo w kanistrze ze stacji benzynowej i go zatankować – nie, nie wystarczy mieć tylko kanister) to jeszcze sprawny – a zepsute może mieć praktycznie wszystko. Od koła i opony, po przez wybite szyby (wybita szyba -> wizyta zombiaka ->zjedzony), zawieszenie, światła, silnik i akumulator. I uwaga – nie taszczyć akumulatora z osobówki do ciężarówki bo nie pasi.

A, no i oczywiście jak chcecie coś w aucie ponaprawiać to trzeba jeszcze mieć czym, czyli musisz mieć przy sobie odpowiednie narzędzia. I czeba umić!

Nauka nie idzie w las

Czyli nie wszystko naprawimy, zrobimy, stestujemy i wykonamy. Furką do której nie masz kluczyków możesz polatać nielegalnie – czyli odpalić ją na krótko. Parę kabelków, szybkie palce i wioo… lecimy po zgnilakach. I tu może być problem, bo aby mechanika zadziałała trzeba mieć odpowiednia wiedzę z różnych dziedzin zomboidowego życia.

Bo oczywiście – a czemu by nie – w Zomboidzie trzeba wiedzieć, aby się rozwijać. Oprócz podstawowych statystyk, nazwijmy je ogólnie, zdrowotno-samopoczuciowych jest jeszcze stadko dodatkowych parametrów określających stan naszej wiedzy/umiejętności, które definiują to co możemy robić. Czyli? Czyli aby móc odpalić auto na krótko musimy mieć Poziom 1 Elektryki (Electrical) oraz Poziom 2 Mechaniki (Mechanics) – dla dowolnej profesji albo na początku rozgrywki wybrać sobie radosną postać Włamywacz (Burglar) która tak już ma, że furę odpala.

Oczywiście twórcy nie byli by zomboprogramersami gdyby nie dali całej listy tych statów:

Sprint, Lekki krok, Zwinność, Skradanie, Topory, Długa broń obuchowa, Krótka broń obuchowa, Długa broń sieczna, Krótka broń sieczna, Włócznie, Utrzymanie broni, Stolarstwo, Gotowanie, Pierwsza pomoc, Elektryka, Mechanika samochodowa, Krawiectwo, Metaloznawstwo, Wędkarstwo, Traperstwo, Zbieractwo, Uprawa roli, Celowanie, Przeładowanie, Siła, Sprawność.

Każdy możesz wymaksić, wykoksić i przypakować – tyrając jako drwal, mechanik, kucharz. Wykonywanie danych czynności podnosi nasze umiejętności – do tego dochodzi system książek, które odnajdujemy szwendając się budynkach (szkoły – człowieku – szkoły !!!) a które uturbiają naukę czyli przeczytanie książki na temat danego skilka przyspiesza naukę.

Oczywiście są rzeczy ważne i ważniejsze – wszystko zależy od Ciebie – ale niektóre „ważniejsze” są ważne dla wszystkich np. pierwsza pomoc.

Teraz drogie lenie leczenie

No bo jak coś Cię ukąsi w karczycho, girę czy inną odsłoniętą miejscówę, jak przeskoczysz niefartownie płot lub spadniesz nieelegancko z wysokości (np schody – trzy razy połamałem sobie giczoły – piękne otwarte złamanie zanim nauczyłem się być ostrożny), podpalisz się benzynką (pod warunkiem, że się nie zjarasz, bo jak się zjarasz to wiadomo -> upieczony ), czy poharatasz szkłem – to trzeba to wyleczyć i znowu technik jest sporo i roboty też.

Bo jak ranki/zadrapania/złamania/rozcięcia nie ogarniesz, nie zabandażujesz, nie zdezynfekujesz to może być znowu słabo. Pomijając gwałtowny upust krwi po np, radosnym przecięciu tętnicy szyjnej przez ukrytego za rogiem ząbiaka-gryzaka – który kończy zabawę w kilkadziesiąt sekund, możemy sobie dogorywać na różne sposoby – od zwykłego kichanka i złego samopoczucia aż po różnego rodzaju bóle i niedomagania, gnicie rany czy sepse. A ponieważ różne dolegliwości to i różne leczenie to i mechanik jest sporo – od łykania tabletki, po przez zwykłe odespanie aż po zszywanie rany – oczywiście jak to w Zomboidzie idzie – łopatą rany nie pozszywasz – czyli musisz mieć odpowiedni sprzęt. Bo inaczej działa utarty schemat: kiepski stan zdrowia ->gorsze staty postaci-> zjedzony.

ZARAZA

Inna sprawa to sama zaraza i zakażenie się od zombiaka – bo jak cię który ugryzie lub podrapie to masz przechlapane – czyli prędzej czy później zmieniasz. I tu jest pewien problem bo niema leku na zombiactwo – w podstawce – i jak cię co zarazi to już pozamiatane i kwestia czasu kiedy zaczniesz osobiście kąsać. A zaraza jest wszędzie – i zombiaczki są wszędzie i jest ich w chusteczkę haftowaną – nie czy, nie pińć a hordy. Hordy, które potrafią zagonić i wrąbać po całości, zatrzymać samochód, dostać się do pomieszczeń i wywlec nas w trakcie radosnego wypoczynku.

budowanie

konstruowanie

mody